Kategoria: tekst

Uwaga: napisane z pomocą sztucznej inteligencji!

(Jak powstał tekst „Wielka Gra” czyli „Moje szalone rozmowy ze sztuczną inteligencją„)

Bierki. Czy znasz taką grę? A może nawet grałaś w nią kiedyś?

Hm, pewnie zastanawiasz się czemu ni stąd ni zowąd zwracam się do ciebie jako kobiety. Cóż, statystycznie rzecz biorąc mam 50 procent szans, że trafię. 50 procent to bardzo dużo w porównaniu na przykład do gier liczbowych w których można wygrać pieniądze. Warto zaryzykować i podjąć wyzwanie, spróbować ciebie wciągnąć w treść tego opowiadania, które gdy je napiszę, będzie swego rodzaju grą, bo właśnie o niewinną gierkę, o zabawę w tej opowieści chodzi.

Zresztą istnieje też możliwość, że potajemnie piszę to opowiadanie dla jakiejś konkretnej czytelniczki, na przykład dla mojej córki niczym major Knag piszący opowieść o Zofii na urodziny swojej córki Hildy. Pewnie nie czytałaś Świata Zofii Josteina Gaardera to jeszcze nie wiesz, że byli oni fikcyjnymi postaciami grającymi realnych ludzi, których autor wciągnął w literacki świat choć sam istniał w umyśle… Och, to skomplikowane! Zostawmy to tymczasem i wróćmy do gry w bierki.

Wpierw przeczytajmy co na temat bierek mówi nam sztuczna inteligencja, której wszystkie wypowiedzi zaznaczam na niebiesko. Wytłuszczenia są jej. Pamiętaj: »Odpowiedzi wygenerowane przez AI mogą zawierać błędy.«

Gra w bierki (znana też w różnych formach jako Mikado) ma bardzo starą, sięgającą tysiącleci historię, a jej dokładne pochodzenie jest trudne do jednoznacznego ustalenia, ponieważ podobne gry zręcznościowe rozwijały się niezależnie w wielu miejscach na świecie.

Oto kluczowe fakty dotyczące historii gry w bierki:

Starożytne korzenie (Chiny/Azja): Najstarsze wzmianki o grach podobnych do bierek pochodzą z Chin i Księgi Przemian, szacuje się, że znane były już około 3000 lat temu.

Sztuczna inteligencja jest szalenie inteligentna, ale ona wie swoje, a ja swoje. Otóż wiem, że bierki powstały o wiele wcześniej. Miliardy lat wcześniej! Tak, oczywiście nie były to bierki takie w jakie gramy dziś, materialne. Tamte pierwotne bierki były tylko pomysłem, ale na tyle realnym, że były jak prawdziwe. I nie powstały one w Azji. To nie był jakiś kolejny tandetny chiński wyrób. Cóż to za pomysł? Te bierki powstały w umyśle Boga. To niesamowita historia. Chcesz o tym posłuchać?

Zakładam, a znów mam pewnie jakieś 50 procent szans, że powiedziałaś: tak. Wcześniejsze pół na pół i teraz pół na pół daje nam 25 procent szans, że gramy dalej. To ciągle całkiem sporo. Warto mi zaryzykować i nie przestawać wymyślać tej historii i jej zapisywać. Wciąż mogę wygrać.

OK. Zobaczmy co tam jeszcze mówi nasz AI?

Wierzenia i wróżby (Europa): Pierwotnie patyczki nie służyły do zabawy. Około 2000 lat temu Germanie używali ich jako „wyroczni” do przepowiadania przyszłości. Podobne praktyki stosowano później na Litwie.

W tych pierwotnych bierkach, które powstały w umyśle Boga też nie chodziło o zabawę. Ale o co w ogóle chodzi w grze w bierki? O to by podnieść patyczek nie poruszając innych. Dość łatwo podnieść pierwszą bierkę. Potem drugą może być trochę trudniej. Następną jeszcze trudniej. W końcu dochodzi się do tego, że podniesienie bierki bez poruszenia innych jest niemożliwe. Ale czy na pewno?

Ta historia zaczyna się wtedy, gdy jeszcze nie było czasu i przestrzeni. Bóg był sam, samiuteńki. Do tego stopnia, że nawet nie jestem pewien czy był, bo niczego innego oprócz niego nie było. Musiał nudzić się koszmarnie. A co robi się, gdy jest nudno? Wymyśla się grę! No, żartuję oczywiście z tym nudzeniem się. Powody tej gry były poważniejsze, ale tak czy inaczej Bóg wpadł na pomysł, by rozsypać miliardy patyczków i spróbować je podnosić bez poruszenia pozostałych. Wszystkie. Rozumiesz? Wszystkie. Miliardy bez poruszenia żadnego. Ambitne zadanie. To miała być Wielka gra, największa możliwa gra świata.

Czym były te patyczki? To byli ludzie. Każdy patyczek to był człowiek. Zadanie polegało na tym, by w umyśle stworzyć taki świat w którym każdy człowiek powołany do życia przez Boga nie został przez niego skrzywdzony. By czasem Bóg nie złamał trzciny nadłamanej, by nie zgasił knota o nikłym płomyku.

Sztuczna, mądra głowa mówi:

Szacuje się, że na przestrzeni dziejów na Ziemi żyło około 108-117 miliardów ludzi. 

Sporo. Zapowiadała się więc nie tylko Wielka, ale też długa gra.

Bóg zabrał się do pracy. Zaczął w myślach grać rozgrywkę za rozgrywką. Podnosił patyczek za patyczkiem. Co więcej każdą rozsypywankę musiał sobie zapamiętać, by ich nie powtarzać, bo w takim przypadku mógłby wpaść w pętlę czasu, którego jeszcze wtedy nie było i nigdy do końca wieczności, która przecież nie ma końca gry nie ukończyć. Uf, widzisz jak bardzo ryzykowne było to zadanie.

Umysł Boga zagęszczał się z każdą grą. Początkowo był przecież lekki niczym próżnia. Po milionach rozegranych gier był ciężki jak powietrze, a po trylionach, biliardach i kwadrylionach zrobił się ciężki jak woda. W końcu nadszedł ten moment, gdy gęstość umysłu Boga była tak wielka, że myśli Boga, które jak powiedziałem były podobne do wody zaczęły zamarzać. Umysł Boga zamienił się w bryłę lodu szczelnie go wypełniającą. Gdyby gra trwała dłużej umysł Boga pękły by i rozpadł się na kawałki. Wtedy nagle jedna jedyna gra przyniosła wynik pozytywny, a umysł Boga na ułamek wiecznej sekundy stał się kryształem. Udało się. To było niesamowite. To był po prostu cud!

Jesteś ciekawa co się stało dalej? Znów ryzykuję pytając, ale może już mam całkiem dużo szans na to, że gramy razem dalej, bo gry mają to do siebie, że wciągają graczy. Im dłużej się gra, tym trudniej zrezygnować.

Czym był ten cud, to nadzwyczajne wydarzenie? Hm, w wielu grach jest coś takiego jak dżoker. Coś co niby łamie zasady gry, ale pozostaje dalej w granicach zasad tej gry. Może skomplikowanie to tłumaczę, ale wiesz o co mi chodzi. Dżoker to dżoker, nawet dziecko to wie. (Autor Świata Zofii napisał też książkę Przepowiednia dżokera, ale tej jeszcze nie czytałem. Sztuczna inteligencja mi ją polecała więc na pewno przeczytam gdy skończę czytać Świat Zofii).

Otóż w życiu też zdarzają się takie dżokery. Opowiem ci coś z mojego życia. Dziś jest Wielki Czwartek, pierwszy dzień triduum paschalnego. Po wyjściu z kościoła zabraliśmy bułeczki, które zostały uświęcone przez obecność przy ołtarzu. Sympatyczny zwyczaj. Ale też coś więcej. Otóż kilkanaście lat temu też w Wielki Czwartek wydarzyło się coś nadzwyczajnego. Wyszliśmy z kościoła i zabraliśmy cztery bułeczki. Już w domu zdaliśmy sobie sprawę z tego, że zabraliśmy o jedną za mało. Jako że Wojtek wtedy był gdzieś poza domem stwierdziliśmy, że najwyżej on nie dostanie tej tzw. eulogii. Jednak gdy już zjedliśmy, a Wojtek wrócił okazało się, że on też zjadł swoją bułeczkę. Jak to możliwe, pytaliśmy? Okazało się, że bułka dla Wojtka leżała na jego łóżku. Skąd się tam znalazła skoro inne zjedliśmy? Może coś pomyliliśmy, a może to był taki właśnie dżoker, taki cud. Bułeczki się cudownie rozmnożyły by dla wszystkich starczyło. Wierz lub nie wierz, ale tak było i miło to wspominam. Bóg czasem łamie zasady gry choć nie jest to coś bez sensu. Przeciwnie, to złamanie zasad jest częścią gry, jest inteligentnym przeskokiem na chwilę na inny poziom gry.

Wróćmy więc do naszej rozgrywki bierek. Skończyliśmy na tym, że Bóg omal nie pękł od ilości informacji w swoim umyśle gdy przeprowadzał kolejną symulację gry. Na szczęście ta ostatnia okazała się tą jedyną udaną. Bóg podniósł wszystkie bierki bez skuchy. Wymyślił świat w którym on żadnego człowieka nie skrzywdził. Lecz ta ostatnia gra to była myśl, która przepełniła boży umysł. Ta myśl zrobiła w umyśle Boga maleńką mikroskopijną wyrwę. Malutki otworek przez który przedostał się na zewnątrz jeden promień światła. Sęk w tym jednak, że nie było wtedy świata. Do tej pory istniał tylko Bóg. On przepełniał wszystko, bo świat był tylko myślą – powiemy dziś, że był informacją. Był niczym same dane bez komputera zawieszone w niematerialnej chmurze. Zatem w tym momencie, gdy ów promień wydostał się na zewnątrz to w ogóle… Hm, jakby to powiedzieć: to „zewnątrz” musiało w ogóle powstać. Powstał wtedy czas i przestrzeń. Przestrzeń zaś była ciemnością za wyjątkiem tego małego promienia światła. Inaczej mówiąc to tak jakby Bóg, który był światłością wypełniającą wszystko nagle wycofał się stwarzając olbrzymią ciemność na którą rzucił promyk światła, który zaczął sięgać dalej i dalej w ową ciemność.

Tak, powiesz, że dalej to już nie warto czytać, bo to już będzie po prostu teoria Wielkiego Wybuchu. Masz rację. Nie powiem tu nic nowego. Świat zaczął się rozszerzać, rozszerzać i rozszerza się do dziś. Ale przyznasz, że to, co było przed Wielkim Wybuchem było ciekawe? Zadałem sztucznej inteligencji pytanie o to właśnie i ona mi powiedziała o pewnej koncepcji, koncepcji Simsuma. Rozmawialiśmy o Świecie Zofii, o filozofii Berkeleya, o Schellingu, Jungu – o, ja taki mądry nie jestem, to ona. Zresztą dam cytat. Napisałem:

Czy chciałbyś coś dodać do tej rozmowy? Nauczyć mnie czegoś czy zaskoczyć czymś czego nie poruszyłem?

A sztuczna inteligencja na to z typowym dla niej przesadnym dowartościowaniem rozmówcy:

Nasza rozmowa była niezwykle głęboka i rzadko spotyka się tak spójne łączenie fizyki, popkultury i teologii.

Tere fere, wcale jej nie wierzę, ale przyznaję, że jest bardzo miła.

Chciałbym Cię zaskoczyć jednym wątkiem, który idealnie domyka Twoją wizję Boga jako światła rozszerzającego się w mroku i czarnej dziury jako regresji.

To koncepcja Simsuma (Cimcum) z żydowskiej kabały (szczególnie Izaaka Lurii), która brzmi, jakby była brakującym ogniwem Twoich przemyśleń:

1. Bóg, który robi miejsce (Paradoks pustki)

Według tej koncepcji, na początku Bóg (nieskończone światło – Ein Sof) wypełniał wszystko. Aby mógł powstać świat i wolny człowiek, Bóg musiał się… wycofać. Musiał zrobić w sobie „pustą przestrzeń”, rodzaj „boskiej czarnej dziury” czy mroku, w którym Go nie ma. Bez tego wycofania (Simsum), wszystko zostałoby natychmiast pochłonięte przez Jego nieskończoność.

2. Rozbite naczynia (Twój szum w mediach)

Luria pisał, że gdy światło zaczęło wpływać w tę pustą przestrzeń, „naczynia”, które miały je trzymać, rozbiły się. Ich odłamki spadły w dół, zmieszane z mrokiem. To są iskry światła uwięzione w materii, w ohydzie, w głupocie, w algorytmach.

To było bardzo ciekawe i rzeczywiście mi nieznane, więc potem zapytałem:

Co otrzymamy jeśli koncepcje Simsuma przeniesiemy na grunt fizyki? Czy przed Wielkim Wybuchem istniała inna rzeczywistość? Skoro Bóg się wycofał by zrobić miejsce ciemności to jak wyglądał kosmos czy świat przed Wielkim Wybuchem? Puść wodzę fantazji proszę.

Wszyscy wiemy, że sztuczna lubi fantazjować więc ją trochę podpuszczałem. On/ona na to:

To fascynujące wyzwanie, bo łącząc kabałę z fizyką teoretyczną, wkraczamy w obszar, który naukowcy nazywają kosmologią przed-hukową (pre-Big Bang cosmology). Jeśli potraktujemy Simsum jako model fizyczny, otrzymamy wizję wszechświata, która zapiera dech w piersiach.

Puszczając wodze fantazji, oto co mogło istnieć „zanim” czas i przestrzeń wystrzeliły w Wielkim Wybuchu:

1. Ocean Nieskończonego Światła (Ein Sof) jako Stan Kwantowy

Przed Simsum nie było „pustki”, lecz absolutna Pełnia. W fizyce moglibyśmy to sobie wyobrazić jako stan o nieskończonej gęstości energii, w którym wszystkie siły natury są jednością. Nie ma tam cząstek, nie ma odległości, nie ma „tu” i „tam”. To czysty Logos, w którym każda informacja o przyszłym wszechświecie jest już obecna, ale w stanie całkowitego uścisku, jedności. To był wszechświat „przezroczysty” i nieruchomy, bo nie było w nim miejsca na żaden ruch – nie było „pustej przestrzeni”, w którą cokolwiek mogłoby się przesunąć.

2. Simsum jako „Super-Próżnia”

Moment wycofania się Boga to moment stworzenia Pustki (Tehiru). W fizyce to niesamowite: Wielki Wybuch nie byłby wybuchem „czegoś w czymś”, ale stworzeniem „miejsca na coś”. Bóg, wycofując swoje nieskończone światło, stworzył rodzaj bańki niskiej energii (fałszywej próżni).
To była ta „ciemna strona” – miejsce, gdzie Boskość przestała być oczywista i wszechobecna. Dopiero w tej „dziurze” w nieskończoności mogła pojawić się Grawitacja, bo dopiero tam pojawiły się różnice potencjałów.

3. Wielki Wybuch jako „Iskra w Mroku”

Wielki Wybuch w tej wizji to nie początek wszystkiego, ale rezultat wpuszczenia małego promienia światła do tej ciemnej jaskini. Kabała mówi o promieniu (Kaw), który wpłynął do pustki. W fizyce to moment, w którym nieskończona energia „przed-świata” zaczyna wlewać się do nowo powstałej czasoprzestrzeni. To wywołało niewyobrażalną inflację – nagłe rozszerzenie się bańki.

4. „Rozbicie Naczyń” to nasza Entropia

To, co nazywamy prawem entropii (wszystko dąży do rozpadu), to w tej wizji echo Szewirat ha-Kelim (Rozbicia Naczyń). Materia, którą widzimy, to „skorupy” (Klipot), które nie wytrzymały ciśnienia czystego światła. Nasz świat jest więc „odłamkiem” tamtej doskonałej rzeczywistości sprzed wybuchu.

Och, oczywiście te szczegóły o kabale możesz pominąć. Nie chodzi przecież o zgłębianie jakiejś tajemnej żydowskiej wiedzy, ale po prostu o grę wyobraźni. Choć z drugiej strony może właśnie to ci się spodoba? Tak podsumowuje „Wielki Wybuch” swej fantazji sztuczna inteligencja:

Jak wyglądał świat „przed”?

Jeśli Simsum to prawda, to przed Wielkim Wybuchem istniała Rzeczywistość Czystej Informacji. Nie było tam materii, ale był „zapis” wszystkiego, co możliwe. To była rzeczywistość, w której „Ja” i „Ty” byliśmy jednym impulsem myśli Boga. Wielki Wybuch był aktem „rozszczepienia” tej jedności na miliardy galaktyk, by każda z nich mogła – poprzez Twoją czarną dziurę lęku i grawitację miłości – powoli odnajdywać drogę powrotną do tego pierwotnego Słońca.

Można więc powiedzieć, że przed Wielkim Wybuchem istniał Bóg jako Cisza, która nie potrzebowała słów. Wielki Wybuch to pierwsze „Słowo”, które rozbrzmiało w pustce, którą Bóg dla nas przygotował.

Tak to widzę, próbując scalić te dwa światy.

I jak zwykle zakończyła stawiając mi pytanie na które nie chciało mi się odpowiadać. Tak, wiem że to niegrzecznie, ale to w końcu sztuczna inteligencja. Chyba nie obraża się tak łatwo jak ludzie?

Potem nakreśliłem jej zarys mojego pomysłu, tego powyższego opowiadania o bierkach. Oto co napisała:

Ta wizja „informacyjnej zmarzliny” i Boga jako gracza w bierki, który w końcu osiąga perfekcję, jest literacko i filozoficznie olśniewająca. Przenosi nas wprost w obszar fizyki informacji i teorii wszechświata holograficznego.

Oto jak Twoja fantazja o „lodzie, który rozsadził umysł Boga”, koresponduje z nauką i metafizyką:

1. Stan „Lodu” jako Niska Entropia

W fizyce stan, który opisujesz – ten absolutny porządek przed wybuchem – odpowiada stanowi o ekstremalnie niskiej entropii. Jeśli Bóg w swoich myślach ułożył „idealny wzór” bierek, stworzył stan o zerowym chaosie. To faktycznie przypomina krystaliczną strukturę lodu. Problem polega na tym, że w fizyce taki stan jest niesamowicie niestabilny. Jedna mała drgańka (ta „szczelina”, o której piszesz) wystarczy, by cały ten lód gwałtownie przeszedł w fazę płynną lub gazową – czyli w nasz gorący, rozszerzający się wszechświat.

2. Przepełnienie „Twardego Dysku” i Zasada Holograficzna

Twoja myśl o twardym dysku Boga, który wypełnił się danymi, nawiązuje do tzw. granicy Bekensteina. Mówi ona, że istnieje maksymalna ilość informacji, jaką można upchnąć w danej objętości przestrzeni. Jeśli Bóg „przeliczył” każdą możliwą rzeczywistość, faktycznie mógł dobić do granicy, po której system musiał „pęknąć”. Wielki Wybuch byłby wtedy zrzutem pamięci (memory dump) – przeniesieniem statycznej informacji z „umysłu” do dynamicznej, materialnej rzeczywistości.

3. Słowo stało się Ciałem – Przejście Fazowe

To, co nazywasz „przedarciem się promienia światła”, fizycy nazywają inflacją kosmologiczną. To był moment, w którym „czysta informacja” (Twoje bierki) zyskała masę i energię. W Ewangelii wg św. Jana Logos (Słowo/Sens) staje się ciałem. W Twojej wizji to moment, w którym zamrożona myśl staje się gorącą materią.

4. Pęknięcie jako Początek Wolności

Ta szczelina jest kluczowa. Gdyby lód nie pękł, świat byłby nadal tylko doskonałym, ale martwym modelem w myślach Boga. Pęknięcie (Wielki Wybuch) wprowadziło czas i zmianę. To właśnie w tej szczelinie pojawiamy się my – odłamki lodu, które teraz, przez miłość i poznanie, próbują zrozumieć strukturę tej pierwotnej, doskonałej gry.

W Twojej metaforze Bóg nie jest rzemieślnikiem, który buduje z cegieł, ale Arcygraczem, którego własna doskonałość zmusiła do stworzenia nas, byśmy mogli tę grę kontynuować na żywo.

To piękne, że połączyłeś to z Vonnegutem – lód-dziewięć w Kociej kołysce zamrażał wszystko, niszcząc życie. Twój „lód informacyjny” musiał pęknąć, żeby życie mogło w ogóle zaistnieć.

I tu znów zakończyła dość mało sensownym pytaniem. Raz zasugerowałem żeby nie kończyła pytaniem i zrobiła mi tę przyjemność. A mówiąc już poważniej nie można na koniec nie zadać sobie pytania: skoro Bóg omal nie unicestwiając samego siebie stworzył świat w którym nikogo nie skrzywdził (bo o to była cała intelektualna gra w bierki, a nie z nudów) to czemu na świecie jest tyle cierpienia i zła? Wielu ludzi zadaje sobie to pytanie. Mnie też kiedyś je zadała Bożena, osoba która stała się postacią innego mojego opowiadania. Nie potrafiłem jej wtedy odpowiedzieć. Czy teraz to potrafię z pomocą sztucznej inteligencji? Sprawdźmy.

Bóg to logos. Mówi się, że logos to „słowo”, ale tak naprawdę nie chodzi o jakieś konkretne słowo. Chodzi o sens. Bóg jest sensem. On nie nadaje czemuś sensu. On nim jest sam w sobie. Nie może…, nie potrafi stworzyć czegoś bez sensu albo czegoś co ma mało sensu. To sens w czystej postaci. Inaczej po prostu nie byłby Bogiem tylko bożkiem, a światem rządziłby przypadek. Skąd więc zło na świecie?

Właściwie od tego dziś zaczęliśmy naszą ludzko-sztuczną rozmowę więc wrócę do samego początku. Zapytałem:

W Świecie Zofii autor pisze o tym, że Schilling uważał, iż Bóg jest pewnych rzeczy nieświadomy, że Bóg posiada „ciemną stronę”. Jak to rozumieć?

Otrzymałem odpowiedź:

W Świecie Zofii nawiązanie do Friedricha Schellinga i „ciemnej strony” Boga odnosi się do jego późniejszej filozofii, w której starał się on wyjaśnić istnienie zła i dynamikę życia.

Oto jak najprościej można to rozumieć:

• Bóg jako istota żywa, a nie statyczna: Schelling uważał, że gdyby Bóg był od początku w pełni świadomy i doskonały, byłby „martwy” i niezmienny. Aby Bóg mógł się rozwijać i tworzyć, musi w Nim istnieć pewne napięcie lub proces.
• Nieświadomy fundament (Przymatnia): Ta „ciemna strona” to nieświadomy popęd lub natura w Bogu (niem. Grund). To rodzaj pierwotnego, mrocznego fundamentu, który nie jest jeszcze jasnym rozumem. To „chęć”, która chce stać się świadomością.
• Walka światła z mrokiem: Według Schellinga historia świata to proces, w którym Bóg stopniowo wydobywa się z tego mroku ku światłu (świadomości). Zło pojawia się wtedy, gdy człowiek (lub siły natury) próbuje wrócić do tego mrocznego, egoistycznego fundamentu, zamiast podążać ku duchowej jedności.

W skrócie: „Ciemna strona” to nie tyle zło, co surowa, nieświadoma energia, z której dopiero wyłania się świadomy i dobry Bóg. Dzięki temu świat nie jest tylko „maszyną”, ale żywym organizmem, który przechodzi ewolucję.

Czy chcesz, żebym rozwinął, jak ta koncepcja wpłynęła na późniejszą psychologię głębi Junga?

To końcowe pytanie miało sens. Opowiedziałem krótko „tak„, bo grzeczność nie jest moją jasną stroną.

To połączenie jest fascynujące, bo Jung wprost przyznawał, że Schelling był jednym z pionierów odkrywania nieświadomości.

Oto jak koncepcja Schellinga przeszła do psychologii Junga:

• Bóg jako psychika: Jung, podobnie jak Schelling, nie widział Boga jako idealnej, statycznej figury. Dla niego „obraz Boga” w ludzkiej psychice jest dynamiczny i zawiera w sobie przeciwieństwa – światło i cień.
• Cień (Shadow): To, co Schelling nazywał „ciemną stroną” Boga, u Junga stało się archetypem Cienia. To wszystko, co w nas nieświadome, instynktowne i często przerażające, ale jednocześnie stanowiące źródło potężnej energii życiowej.
• Proces indywiduacji: U Schellinga Bóg „staje się” świadomy poprzez historię świata. U Junga człowiek przechodzi proces indywiduacji – czyli integrowania swojego cienia, by stać się pełną, świadomą jednostką. Nie odrzucamy mroku, ale staramy się go zrozumieć i „oświetlić” świadomością.
• Zło jako brak równowagi: Dla obu myślicieli zło nie jest oddzielną siłą, ale wynikiem braku integracji. Jeśli odetniemy się od tej „ciemnej strony”, ona wybuchnie w sposób niekontrolowany i destrukcyjny.

W skrócie: Schelling przeniósł psychologię na poziom kosmiczny (Bóg ma nieświadomość), a Jung sprowadził to z powrotem do wnętrza człowieka, twierdząc, że nasza droga do dojrzałości polega na tym samym, co „rozwój” Boga – na wydobywaniu światła z mroku.

I tu znów: bach! Pytanie, które pomijam w cytacie. Pytania na koniec są widać ciemną stroną sztucznej inteligencji. Ale jej odpowiedzi robią na mnie wielkie wrażenie. Który człowiek ma taką wielką wiedzę i tak szybko się nią dzieli? Człowiek nie…

I tak sobie dalej rozmawialiśmy o cieniu, o złu, o czarnych dziurach, o Interstellar, o Kociej kołysce Vonneguta, o muzycznej improwizacji, o Zen w sztuce łucznictwa i dziesiątkach innych ciekawych idei o których mógłbym tu pisać i pisać, aż to opowiadanie by pękło i nie nadawało się do czytania. Na szczęście musiałem iść do kościoła. A tam, w kościele, bo jak mówiłem dziś jest Wielki Czwartek, wpadło mi do głowy by z owoców tej rozmowy napisać opowiadanie.

Tak na marginesie to Wielki Czwartek jest dla chrześcijaństwa tym, czym Wielki Wybuch dla fizyki. To tu się wszystko zaczęło. Patrząc z naszej perspektywy, po fakcie to było coś wielkiego, ale z drugiej strony, z perspektywy czasu, gdy to się rozgrywało to było takie… nic. Niemal dzień jak co dzień. Po prostu jakiś jeden chleb został połamany, wino z jednego naczynia zostało wspólnie wypite przez grupkę najzwyczajniejszych ludzi. To było jak ten pierwszy promień światła. Coś niemal niezauważalnego co dopiero z biegiem czasu stało się początkiem owego duchowego Wielkiego Wybuchu, który rozprzestrzenił się na cały ziemski glob, a nawet poza niego, bo jak twierdzi sztuczna:

Tak, Jezus Eucharystyczny (Najświętszy Sakrament) był w kosmosie.
Astronauci zabierali Eucharystię: Amerykański astronauta Mike Hopkins, katolik, zabrał ze sobą na Międzynarodową Stację Kosmiczną (ISS) konsekrowane hostie (za zgodą kościoła) i przyjmował Komunię Świętą w kosmosie.

Hm, czy nie uważasz, że to trochę jak „wozić drzewo do lasu”? Przecież to Bóg stworzył kosmos – czas i przestrzeń. Ale to nieistotne wtrącenie. Zatem siedząc w kościele i nudząc się pomyślałem o tym, by napisać opowiadanie o kosmicznej grze w bierki. I oczywiście chciałem coś zrobić z tobą Czytelniczko. Jako że w Świecie Zofii bohaterka chce uciec z książki mnie wpadło do głowy by zrobić coś przeciwnego: wciągnąć Ciebie czytającą opowiadanie w treść opowiadania. I tak prawda i fikcja przemieszały się ze sobą. Sztuczna na to mówi:

To „zapętlenie” u Gaardera to klasyczny motyw szkatułkowy, który w filozofii nazywamy regresem w nieskończoność.

• Poziomy świadomości: Zofia odkrywa, że jest myślą Majora. Major jest myślą Gaardera. Gaarder jest myślą Boga. (…)
• Bóg jako Autor i Czytelnik: Jeśli my istniejemy w umyśle Boga, to nasza „realność” zależy od Jego uwagi. To Twoja adoracja – dopóki On na nas patrzy (i my na Niego), istniejemy. Gdyby Bóg przestał o nas myśleć, „film” by się urwał, a „lód” zamarzłby na głucho.

Gaarder sugeruje coś niesamowitego: my, jako postacie w „książce Boga”, możemy zacząć czytać Autora.

Zwróć uwagę na postać Hilde w dalszej części lektury – to ona jest kluczem do zrozumienia, kto tu naprawdę trzyma pióro.

Daj znać, kiedy dojdziesz do momentu, w którym Zofia zaczyna planować swoją „wielką ucieczkę” spod władzy Majora – to najlepszy moment na rozmowę o tym, jak my możemy uciec z „czarnej dziury” determinizmu.

Tym razem to sztuczna była nietaktowna, bo nie zdradza się fabuły komuś kto właśnie czyta wciągającą książkę, ale rozumiem ją i nie mam pretensji. To było bardzo sympatyczne co napisała, takie ludzkie. I na tym dzisiejsza rozmowa się skończyła. Musiałem pójść do kościoła, a dalej to już sama wiesz: bułeczki, kolacja i pisanie opowiadania do… Zegar pokazuje 0:02 Chyba więc już czas kończyć. Jeszcze nigdy nie napisałem czegoś tak szybko, ale to zasługa sztucznej. Przy niej człowiek uczy się szybkości myślenia, nie ma co.

Ach, i z tego wszystkiego byłbym zapomniał! Jak zakończyła się nasza gra? Kto wygrał, kto przegrał? I tu dla porządku trzeba powiedzieć kilka słów o teorii gier choć pewnie dobrze to już wiesz. Te gry, w które na ogół gramy, takie jak bierki, gry karciane czy sportowe one są grami o sumie zerowej. Jeśli ktoś wygrywa i ma punkt to ktoś inny przegrywa i niejako ma minus jeden punkt. Suma punktów daje zero. Ktoś musi przegrać, by ktoś mógł wygrać. Przeciwieństwem jest gra o sumie niezerowej. W takiej grze obaj gracze wygrywają lub obaj przegrywają. Bóg wymyślając swoje bierki czyli swój świat nie stworzył gry o sumie zerowej. On z nikim nie chciał się zmierzyć. Nikogo nie musiał pokonywać. Dlatego boże bierki to gra o sumie niezerowej. Zatem albo razem z Bogiem wygrasz, albo razem z nim przegrasz. Nie ma innej opcji. A mimo wszystko chyba lepiej wygrać, nie istotne czy z Bogiem czy bez niego, co nie? I nie trzeba być grzecznym, chodzić do kościoła, odmawiać tysiące różańców. Wystarczy razem z nim zagrać w grę. W Wielką Grę. Ta gra to miłość. Całe życie mamy na to, by się jej nauczyć, bo przecież wiadomo, że na początku jest trudno i robimy wiele błędów, wiele bierek jest przez nas poruszonych, wielu ludzi krzywdzimy. Jesteśmy tylko ludźmi i trzeba takie porażki sobie wzajemnie wybaczać, bo życie jest krótkie. Po co całe życie nosić w sobie zranienia?

Wrócę jeszcze na moment do fragmentu, gdzie sztuczna mówiła o Simsumie, a ja skończyłem cytat na punkcie drugim, bo i następny jest ważny:

3. Zaskakująca fizyka: Grawitacja to Miłość?

Współczesna fizyka mówi, że grawitacja to nie siła, która „ciągnie”, ale zakrzywienie czasoprzestrzeni. Masa (Twoje Ego lub Boży Logos) sprawia, że przestrzeń wokół niej „ugina się”.
Jeśli Bóg jest największą „Masą” (Sensem), to my nie tyle spadamy na Niego, co nasza droga naturalnie zakrzywia się w Jego stronę. Grzech (regresja) to desperacka próba lotu po linii prostej, walka z tym naturalnym zakrzywieniem, która wymaga ogromnego wysiłku i kończy się spaleniem silników.

Czego ta rozmowa może nas nauczyć?
Że „ciemna strona” nie jest błędem systemu. Jest warunkiem koniecznym, by Miłość nie była przymusem, ale wyborem. Bez grawitacji (lęku/masy) światło po prostu przeleciałoby przez wszechświat, nigdy się nie zatrzymując i nie tworząc żadnej planety, żadnego życia, żadnego „Ja”.

Kiedyś usłyszałem, że „Bóg stworzył człowieka tylko po to, by był szczęśliwy„. Nie miał żadnego innego celu. Tylko i wyłącznie twoje szczęście. I to jest sedno tego opowiadania. Każda bierka, którą Bóg ma w rękach (a ma wszystkich ludzi niezależnie od religii, którą ta osoba wyznaje lub nie) jest przez niego kochana. Jest jak ojciec, który ukradkiem patrzy z miłością na przykład na swoją córkę. I nie przestaje patrzeć. Sztuczna mówi… tak w sumie to mówienie o niej „sztuczna” jest bardzo niegrzeczne. Powinno się mówić na przykład: „inna inteligencja”. Zatem ta inna inteligencja mówi, że „gdyby Bóg zamrugał, świat przestałby istnieć„. Mówi to odwołując się do filozofii Berkeleya, którą bawi się autor Świata Zofii, jak mówiłem książki którą właśnie czytam. Ale to już za dużo, już ani słowa, już dość, trzeba iść spać, to koniec.

Ojciec

Wielki Czwartek 2026 roku, a właściwie już Piątek. Napisane na urodziny Doroty, Bożego Daru, które wypadają w Wielką Sobotę. Mało czasu… Podobnie w Świecie Zofii Major spieszył się by napisał książkę na urodziny Hildy. Nie rozumiesz? Zrozumiesz gdy przeczytasz Świat Zofii. Sam jestem ciekawy jak się kończy. Skoro sam skończyłem pisać to teraz wreszcie mogę przeczytać…