Smutne jest to, że ludzie nie szukają Boga w Duchu i prawdzie, w szczerej rozmowie z Bogiem. Wolą grę pozorów, rutynę, stawianie pomników Jezusowi. Czy Twoja postawiła by pomnik swojemu dziecku, żonie czy swoim rodzicom? Czy raczej cieszyła się ich obecnością…
Jezus nauczał ich bardzo podstawowych prawd prostymi słowami, a jednocześnie był największym kosmicznym przybyszem. Mówił im, że oni też nie są z tego świata? Już samym swoim przybyciem i chęcią rozmowy przemienił świat. Musiał umrzeć i musiał zza grobu dokończyć swoją misję. Och, niech Twoja się zgodzi: w filmie Twoja umrze, a Moja dokończy misję. Będzie przepięknie, jak w Biblii!
Jeśli ludzkość Nasze doceni – Costello nie miał złudzeń – to dopiero wtedy, gdy odlecą. Docenią – jak zaczną pisać i myśleć w języku uniwersalnym.
Nie inaczej i oni doceniają Jezusa dopiero wtedy, gdy przyjmują chrzest w Duchu Świętym, gdy otrzymują nowe życie zanurzone w bożej obecności. Wcale nie muszą czekać na Jego ponowne przybycie, bo On tu jest cały czas. Zmienił tylko swoje „nieco” zniszczone ciało na nowe, ich, ludzkie.
Genialny ten Jezus. Największy artysta we wszechświecie. Chleb i wino, ciało i krew. Szlachetna prostota i naturalność.
Cóż za paradoks… Bóg jest jak dziecko… jest dzieckiem. Ludzie nie potrafią Go zrozumieć, bo On jest tak prosty, tak prostolinijny jak dziecko. Małe dziecko. – Abbott zanurzył się we wspomnieniach. – Moja pamięta jak upuszczenie łyżeczki wzbudzało salwy śmiechu mojego synka, gdy był malutki. Najprostszy z gagów. Nic wymyślnego. Powtarzany w kółko. Tak miły uchu był ten śmiech. I właśnie tak jest z Bogiem. Najprostszy gest miłości – powiedzenie komuś o tym, że się go kocha – to go zadowala. Ale pod pozorem tej banalności kryje się nieziemska głębia czy też najwyższy sens. Tak, tylko pozornie chrześcijaństwo wydaje się naiwnie proste. Ludzie nie mają pojęcia jakie w nim mają bogactwo, jak pełne jest tajemnic. Choćby moc słowa.
