(...) Spośród wszystkich istot żyjących na planecie Ziemia dwa gatunki zasługują na szczególną uwagę. Istotami najbardziej dojrzałymi są delfiny. Niestety ich dojrzałość jest niepełna, gdyż dochodzą do niej drogą bezpośrednią, wprost z dzieciństwa. Delfiny nie mają skłonności do symbolizowania. Przyczyną tego jest brak odpowiednich umiejętności manualnych. Niemniej wykształciły one umiejętności innego rodzaju, np. śpią na zmianę tylko jedną półkulą mózgową, co jest rzadko spotykanym zjawiskiem w kosmicznej faunie. (...)

Z tej samej rodziny istot ziemskich pochodzą ludzie. Ewolucja biologiczna ludzi zakończyła się kilkadziesiąt tysięcy lat temu, a obecnie trwa ewolucja kulturowa. Dojrzałość pośród ludzi osiągają tylko niektóre jednostki. Dochodzą do niej drogą pośrednią. Ich umiejętności manualne pozwalają na posługiwanie się narzędziami, dlatego posiadły one zdolność symbolizowania. Osoby ludzi tworzą więc cywilizację. Jest to cywilizacja istot inteligentnych, mówiących i piszących. Istoty te myślą nie tylko konkretnie, ale także abstrakcyjnie. Mimo tego cywilizacja ludzka jest zupełnie pierwotna. Osoby ludzi jeszcze nie tak dawno były przekonane o tym, że znajdując się w centrum wszechświata, zostały stworzone na podobieństwo osoby twórcy wszechświata, niejakiego "Boga". Nic w tym dziwnego, ponieważ osoby ludzi zupełnie zapatrzone są w swe osoby. Jest tak, albowiem ludzie utożsamiają się z myślącą i mówiącą swą cząstką, czyli ze swoimi osobami, a nie ze swym autentycznym, wewnętrznym istnieniem - nie utożsamiają się z ja.

Ta błędna więź tożsamości, charakterystyczna dla istot nie w pełni dojrzałych, ma swe określone konsekwencje. Jedną z nich jest to, że osoby ludzi żyją w strachu o własne życie. Strach pozbawia ich osoby wrodzonej wrażliwości. Co więcej strach bynajmniej nie popycha ich osób do poszanowania życia. Przeciwnie. Właśnie przez życie w strachu ich osoby zabijają się wzajemnie. Każde nowe narzędzie potrafią zmienić w śmiercionośną broń. Najważniejszym ludzkim narzędziem jest język, najskuteczniejszą bronią - ideologia. (...) Jednym ze sposobów, jakimi osoby ludzi próbują uwolnić się od presji strachu jest medytacja, czyli metoda utożsamiania się z ja, za pomocą technik fizycznych, np. oddechowych, podobnych do używanych na planecie Il5d. (...)

Osoby ludzi nie rozumieją istoty ewolucji kulturowej, która polega na jak najkorzystniejszym przekazywaniu nabytych umiejętności dalszym pokoleniom. W przypadku ludzi okresem odpowiednim dla nieświadomego uczenia się umiejętności jest dzieciństwo. Dorośli jednak, zamiast nauczania umiejętności, uporczywie starają się dzieciom przekazać w tym okresie wiedzę, czego dzieci nie potrafią należycie przyjąć. Umiejętności zaś przekazywane są niejako przy okazji. Pisze o tym osoba Blecile Ecar. [Uitkańczyk nie podaje przy nazwiskach żadnych danych osobowych, np. narodowości, zawodu. Podobnie przy cytatach nie podaje danych skąd pochodzą. Być może postępuje tak, dlatego że ludzie, jako istoty obce w oczach Uitkańczyka są do siebie podobni. Możliwe też, że kosmici nie uznają tym podobnych podziałów - przyp. tłum.] "Informacjami i umiejętnościami powinniśmy obdarowywać dzieci spontanicznie, wtedy gdy pragną się czegoś dowiedzieć lub czegoś wyuczyć. Całe szkolnictwo - niższe i wyższe - jest oparte na tym błędnym schemacie, według którego dzieci naucza się w sposób oderwany od sytuacji, abstrakcyjny. Nie mówiąc już o błędzie monstrualnym: nauczania na zasadzie obowiązku i kary w wypadku jego niespełnienia. Czasem mam wrażenie, że wedle nauczycieli, gdyby dzieci nie ciągnąć za uszy, to by nie urosły." Nade wszystko jednak dzieciństwo osobników traktuje się tu jako etap wstępny życia, a nie - jak to jest w cywilizacjach bardziej rozwiniętych - jako etap równorzędny lub najważniejszy. Słowem, ewolucja kulturowa osób ludzi przebiega na wpół spontanicznie i intencjonalnie. Ich osoby jeszcze nie potrafią panować nad procesem własnego rozwoju. Lecz nie wszędzie sytuacja jest taka sama. Interesującym regionem wydaje się być tzw. Polska, w którym to kraju (gdyż świat ludzki podzielony jest intelektualnie, na państwa), jako w pierwszym kraju na Ziemi, powołano "ministerstwo do spraw rozwoju inteligencji", powzięto też do tego celu niekonwencjonalne środki. (...)

Rozwój ludzi polega na nabywaniu kolejnych narzędzi, które są przedłużeniami ludzkich zmysłów. Jednakże osoby ludzi posługują się tymi narzędziami, nie rozumiejąc oddziaływania owych na ludzkie naturalne zmysły. Najważniejszym narzędziem - jak to już moja osoba wspomniała - jest bez wątpienia język. Właśnie w przypadku tego narzędzia występują najpoważniejsze skutki niezrozumienia jego natury.

Po pierwsze. Osoby ludzi żywią naiwne przekonanie, że przy pomocy jednego języka z równą skutecznością można wyrazić każdą treść. Niemal każda osoba, posługując się w życiu tylko jednym językiem (lub kilkoma językami jednego typu), używa języka niczym uniwersalnego narzędzia. Skutki tego procederu są często fatalne. Po drugie. W mniemaniu osób ludzi jednostka nie może zmienić zasad języka. Języki jakimi ich osoby mówią są bowiem językami etnicznymi, powstałymi spontanicznie w trakcie rozwoju ludzkiej cywilizacji. Każdy język etniczny ma tylko jedną odmianę, która z konieczności miesza funkcje obiektywizujące z funkcjami subiektywizującymi. Osoby ludzi jeszcze nie potrafią wyrażać treści poprzez formę języka. (...)

Po szóste. Osoby ludzi w swych sądach o języku popadają najczęściej w dwie skrajności; albo przeceniają moc słów, albo mocy tej nie doceniają. Ich osoby mniemają najczęściej, że język jest czymś neutralnym, a nawet czymś naturalnym. Słowem, że język jest narzędziem, które w żaden sposób nie wpływa na widzenie rzeczywistości, ani na myślenie o niej. Iż tak nie jest pisze osoba John Albert Macy. "Zwykły człowiek nie uwolni się nigdy od zwodniczego mniemania, że słowa są na usługach myśli, że najprzód się myśli, a dopiero potem wyraża się myśli. Prawda, że najprzód musi zaistnieć intencja, pragnienie wypowiedzenia czegoś, ale pojęcie nieczęsto nabiera odrębności, nie ukształtowuje się, dopóki nie ubierze się w słowa." Z drugiej strony w przeszłości osoby ludzi uważały, iż słowa mają moc magiczną. Pozostałości takiego mniemania można bez trudu odnaleźć w wielu księgach religijnych, mówiących jakoby słowa wypowiedziane przez bóstwo miały siłę tworzącą rzeczywistość. W tych magiczno-mistycznych poglądach leży nieco słuszności. Oczywiście, żadna siła nie tworzy rzeczywistości słowem. To sam język współtworzy obrazy rzeczywistości. Osoby ludzi odkryły już, że ich języki są relatywne. Moja osoba jednakże nie przytoczy tu żadnego cytatu, gdyż filozofię, jak i inne, podobne nauki uprawia się tu niczym wojnę. Stąd też często przeciwne sobie teorie są równie przekonujące i jednocześnie nie do przyjęcia.

Wreszcie, po dziewiąte, języki potoczne, jakimi mówią osoby ludzi dzielą rzeczywistość na podmioty i przedmioty. Jednakże podział ten jest błędnie przeprowadzony. Nie przebiega on wewnątrz każdego bytu, lecz na zewnątrz, pomiędzy bytami różnej jakości. Wedle ludzkich języków podmiotami są ludzie, przedmiotami - pozostałe byty. W językach ludzkich brak jest podziału na uniwersalny, nieśmiertelny podmiot - ja oraz jednostkowy, śmiertelny przedmiot - osobę. Według logiki ludzkich języków syntetycznych [tzn. indoeuropejskich - przyp. tłum.] możliwe jest powiedzenie "myślę, więc jestem". Wyraża ono w sposób jawny to, co zawarte jest implicite w strukturze tych najpopularniejszych na Ziemi języków. Po prostu, ludzie nie tyle posługują się myślami, co uważają się za myśli. Zatem nazywając siebie myślą w szczególności o myślącej, a w ogólności o śmiertelnej cząstce, czyli o swojej osobie. Ich osobom trudno byłoby wytłumaczyć na czym polega język, w którym podmiot - ja nie jest już potocznie używanym słowem, a jedynie wewnętrznym poczuciem. Szokującą dla ich osób jest idea, według której myśląca cząstka ich istoty wcale nie musi uważać się za centrum jednostkowego bytu. Wszak nie jest to dla osób ludzi myśl nieznana. Głoszą ją często mistrzowie różnorakich szkół medytacji (czyli innymi słowy osoby dojrzałe), mówiąc do swych uczniów (czyli do osób niedojrzałych), by "szukali w sobie autentycznego ja".

Na przykład osoba Nisargadatta Maharaj powiedziała o sobie: "ja tylko pozornie słyszę, widzę, mówię i działam. Wszystko to po prostu mi się zdarza. (...) Dba o to mechanizm ciała-umysłu, pozostawiając mnie poza tym wszystkim. (...) ja nie muszę dbać o słowa i czyny. One po prostu zdarzają się, a mnie pozostawiają w spokoju, bo w moim świecie nic złego zdarzyć się nie może." Inaczej tę samą treść wyraziła osoba Douglas Harding. Wedle tej osoby istnieją dwa stany ludzkiego doświadczenia. Pierwszy stan nazwała "byciem pierwszą osobą liczby pojedynczej", a drugi stan - "byciem trzecią osobą liczby pojedynczej". Będąc w stanie "pierwszej osoby" człowiek utożsamia się z uniwersalną świadomością. W stanie bycia "w trzeciej osobie" - co dla ludzi niedojrzałych jest zwykłą egzystencją - człowiek utożsamia się z treściami świadomości: ciałem, umysłem, otaczającym jego osobę światem itp.

"Zazwyczaj jestem bardziej lub mniej uważny w stosunku do otaczającego mnie świata - w stosunku do przedmiotów, począwszy od gwiazd, Słońca, Księżyca, chmur i wzgórz, drzew, domów, ulic samochodów i ludzi, a skończywszy na moich ramionach, nogach i tułowiu. Lecz w tym miejscu, tak blisko domu, moja uwaga nagle wyłącza się. Nie chcę wiedzieć co, jeżeli w ogóle coś, leży w samym Centrum mojego wielowarstwowego, podobnego do cebuli wszechświata. Obawiam się Miejsca, jakie zajmuję, i zdecydowany jestem go nie dostrzegać. Albo jeszcze gorzej, wmawiam sobie, że być może coś tam jest, a to coś jest tym, czego tam nie ma. Nie ufając własnym odkryciom, pozwalam każdemu, kto jest na zewnątrz, mówić mi, jak tam jest, a oni przekazują informację, iż to Miejsce, gdzie jestem, jest solidną, nieprzezroczystą, kolorową, ograniczoną, skomplikowaną bryłą lub materiałem, rodzajem kuli z mięsa i że wyglądam przez dwie małe, zrobione w niej dziurki. Zgodnym głosem wmawiało mi to od dzieciństwa tak wiele osób, wielkich i mądrych, pewnych siebie i logicznych, że nie dziwi mnie to, iż w końcu przyjąłem ich opinię, a zaniechałem poszukiwania własnej. W tym, co dotyczyło mojej Natury, zostałem przegłosowany - miliony do jednego.

Lecz jest to absurd. Tylko ja mogę powiedzieć, jak tutaj jest. Oni jedynie mogą powiedzieć, jakie wywieram na nich wrażenie. Będąc na zewnątrz mnie, znajdują się rzeczywiście w dobrym miejscu dla opisania moich różnorodnych cech zewnętrznych, ale absolutnie nie są w stanie opisać tej centralnej Rzeczywistości, z której wywodzi się ta zewnętrzność. Nikt nie zaglądał w to miejsce. Nikt oprócz mnie, ponieważ ja jestem tym najbardziej zaabsorbowany. Tutaj jestem jedynym autorytetem i tylko ja posiadam wewnętrzne informacje. Gdy w końcu ośmielę się zwrócić uwagę, spojrzeć na to, z czego patrzę, zobaczyć to, co z siebie robię z zerowej odległości i nie będę wyobrażał sobie, co inni robią ze mnie patrząc z odległości dwu metrów, to wówczas odkrywam, iż to nie ma kształtu, nie ma koloru, nie ma przezroczystości, nie ma granic, w ogóle niczego tu nie ma. Moja relacja różni się od ich relacji pod każdym względem.

Lecz oczywiście nie jest to czyste nic. Po pierwsze, jestem świadomy: ta Pustka jest w pełni obudzona na siebie jako pustą, cieszy się sobą jako nieskazitelną Jasnością. Po drugie, dlatego, że to jest niczym, jest wszystkim. Jest to Miejsce Możliwości dla świata, aby się mógł w nim dziać. Jestem przestrzenią, lecz wypełnioną przestrzenią, w której zajmuje miejsce ten tułów, te ramiona i nogi, ci ludzie, samochody, domy i tak dalej, ze wszystkimi myślami i uczuciami, jakie one budzą. Opróżniony z siebie, wypełniony jestem wszystkim. Jestem w świecie jako trzecia osoba liczby pojedynczej, świat jest we mnie w pierwszej osobie. Zobaczyć to, to żyć prostą prawdą, to być tym, kim jestem. I to wystarczy. To jest znaczenie mojego życia i ostateczna odpowiedź na moje problemy."

Zatem powyższa myśl [mówiąca, iż ego nie musi uważać się za centrum jednostkowego bytu - przyp. tłum.] nie jest nieznana osobom ludzi. Wszelako jedną rzeczą jest wyrażać pewną ideę przy pomocy języka, drugą - zgodnie z tą ideą zmienić reguły języka, jakim się mówi. Jak na razie tą pierwszą rzecz zrobiła dość znaczna liczba osób ludzi, zaś drugą zrobiła chyba tylko jedna osoba. Zwała się Dersu Uzała i została określona przez osobę Władimir Arsenjew w pisanych przez nią książkach jako "myśliwy z plemienia Goldów żyjący w Krainie Ussuryjskiej". Jego osoba została w ten sposób określona przez inne osoby, lecz nie określała się tak sama. Było tak, bowiem jego osoba nie uważała się za "ja" w znaczeniu innych ludzi. O swojej osobie mówiła "moja". Słowo "ja" w potocznym języku osoby Dersu nie istniało. Odpowiednio jego osoba o innych osobach zamiast "ty" mówiła "twoja", zamiast "on" mówiła "jego", zamiast "my" mówiła "nasze" itd. Tej zamiany zaimków osobowych na dzierżawcze osoba Dersu dokonała na gruncie jednego z języków syntetycznych, tzw. rosyjskiego. W ten sposób jego osoba stworzyła mówioną, wieloosobową odmianę języka rosyjskiego, w której więź między podmiotem - ja, a przedmiotem - osobą jest irracjonalna. Oczywiście nastąpiło to zgodnie z animistyczną filozofią osoby Dersu, która uważała, że wszystkie istoty różnią się "koszulą" - jak zanotowała to osoba Arsenjew - natomiast w środku są takie same. Co ciekawe podział ten w rozumieniu jego osoby bliższy jest podziałowi przeprowadzanemu przez naukę ludzką, tzw. psychologię, niżeli przez nasze osoby. Moja osoba wyjaśni to później. [Ten fragment raportu nie został jeszcze przetłumaczony - przyp. tłum.]

Ta epokowa modyfikacja językowa jakiej dokonała osoba Dersu została niemal nie dostrzeżona oraz nie zrozumiana. Osoby ludzi naiwnie wierzą, iż rozwój ludzkiej inteligencji leży w rozwijaniu wyłącznie treści myślenia, a nie jego form. Dla przykładu osoby ludzi posługują się takimi pojęciami jak "bóg", "dobro" czy "prawda".

Na dodatek posługują się
intelektualnym podziałem na

Z łatwością nożna wykazać absurdalność myślenia opartego na tych pojęciach. Np.:

Myślenie przy pomocy takich języków sprzyja istnieniu zinstytucjonalizowanej religii, nauce podzielonej na specjalności, różnorakim zwalczającym się wzajemnie systemom politycznym itp. Jednakże ta pierwotność ludzkiej cywilizacji ma swój urok. Na tle szarych mas ludzkich szczególnie wyraźnie błyszczą osoby autentycznych twórców postępu ludzkiej cywilizacji.

Są to osoby samotnych odkrywców,
które podążają drogami

Dla jednego bowiem z pewnością warto przybyć na Ziemię. Ba! Dla tego jednego warto żyć jako człowiek w tych barbarzyńskich czasach. To sztuka, czyli działalność ludzka leżąca pomiędzy językiem a uczuciami. Sztuka ludzka już wyzwoliła się spod wpływu różnych ideologii. Co więcej, sztuka przekroczywszy barierę obiektywizmu, wkroczyła w treściową oraz formalną wolność wypowiedzi, w subiektywizm. Zatem w tej cywilizacji rozwój sztuki wyprzedził rozwój języka. Rzecz jasna, osiągnięcie całkowitej wolności w obu dziedzinach przyniesie dla ich osób zgubę, bo przecież brak ograniczeń jest największym zniewoleniem. Lecz jak dotąd, mimo że są coraz bliżej, życie zawsze umyka ludzkim opisom. (...)